LifewithDani

In mijn laatste instagram post (klik hier) schreef ik onder andere over de challenges die verhuizen naar het buitenland met zich mee brengt. Ik schreef deze post op het moment dat het precies zes maanden geleden was dat ik het vliegtuig instapte. 

Misschien had ik ergens verwacht of gehoopt dat ik na zes maanden uit Nederland me heel anders zou voelen of meer stappen gemaakt zou hebben. Online kom je genoeg van deze voorbeelden tegen, van reizigers die zoveel over zichzelf geleerd hebben en hoeveel ze mentaal gegroeid zijn. Werkelijkheid is, bij mij in ieder geval, dat deze zaken gewoon heel veel tijd kosten. Verhuizen naar het buitenland is niet makkelijk. Familie en vrienden missen, ver weg zijn van hulp bij bepaalde zaken, een andere mentaliteit hier, weinig zekerheden. En om dan ook nog tijd te vinden om aan jezelf te werken, bewust, schiet er dan al heel snel bij in. 

Ik merk bij mezelf dat het heel erg in golfbewegingen gaat, net als bij surfen. De ene keer zit ik op een goede, fijne golf die me veel focus en tijd geeft om te lezen, schrijven, na te denken en te genieten van alle kleine dingen. Op deze momenten loop ik veel, luister ik naar podcasts of boeken, schrijf ik in mijn dagboek, neem ik bewust tijd voor mezelf en heb ik ook ruimte om leuke dingen met anderen te doen. De andere keer word ik meegenomen op een shitty golf en doe ik maar gewoon wat. Dan neem ik geen tijd om te lezen, zit ik teveel doelloos op mijn telefoon te scrollen en heb ik het gevoel dat ik alleen maar werk en geen leuke dingen doe. Dat zorgt er dan weer voor dat ik gefrustreerd raak op mezelf en dat ik me minder goed voel. Maar als ik dan even in het rond gepaddled heb komt er weer een fijne golf en die neemt me weer mee in de positieve flow. Nu is het natuurlijk niet zo zwart-wit als ik het hier laat blijken en het betekent ook niet dat ik heel grote hoogte- en dieptepunten heb hier. Wat ik hiermee probeer te zeggen is dat het oké is dat het niet allemaal in een stijgende lijn gaat en dat dat ook helemaal niet kan. En misschien ben ik juist degene die dit het hardst nodig heeft om te horen. 

Al een tijdje was ik aan het rondkijken naar auto’s en busjes die hier te koop stonden. Mijn geliefde Volkswagen busje had ik te koop gezet toen ik in Nederland was en is inmiddels verkocht. Deze verkoop zorgde voor een grotere drang naar het kopen van een busje hier op het eiland. Ik had al voor ik naar Nederland ging een busje bezichtigd, maar die was toch een beetje te duur en voelde niet helemaal goed. Toen kwam ik een advertentie tegen van mijn absolute droom, een grote oude Mercedes bus. Dit was het, dacht ik, dit wil ik om over het eiland te crossen en te kunnen wildkamperen aan het strand. De foto’s zagen er geweldig uit, het interieur van de camper was origineel en ik heb dus meteen een berichtje gestuurd met een paar vragen en of er mogelijkheid was om te bezichtigen. Ik had wel een aantal punten in mijn hoofd waar ik nog niet helemaal zeker over was, maar ik vertelde tegen iedereen dat dit mijn nieuwe camper ging zijn. Poging tot manifesteren enzo. Gelukkig kon ik vrij snel naar de Mercedes gaan kijken. Ik stond hem op te wachten en toen hij aan kwam rijden dacht ik, wow, dit is echt heel vet. Mijn enthousiasme was groot. Maar toen de bus dichterbij kwam en ik hem beter kon inspecteren, daalde mijn enthousiasme steeds verder. Er zat meer roest aan dan de foto’s lieten zien, sommige dingen waren gebroken of kapot en de man kon ook niet precies zeggen hoe het motorisch onderhoud was geweest. De binnenkant was geweldig, alles functioneerde en het bed was gigantisch. Ik mocht er ook een stukje in rijden en dat was fantastisch. Maar toch merkte ik dat ik niet meer zo enthousiast was. Na het maken van een boel foto’s en de afspraak dat ik erover na ging denken en dat de man mij zou laten weten als hij meer geïnteresseerden had namen we afscheid. Natuurlijk meteen papa gebeld met mijn bevindingen en de foto’s gestuurd, want ik doe dit wel alleen en ik heb steeds een beetje meer autokennis, ik heb toch iemand nodig met goed advies. Papa was nog steeds heel enthousiast en ik wist het niet goed en twijfelde heel erg. Ik heb toen besloten om naar een ander busje te gaan kijken op Lanzarote om te kunnen vergelijken. Dit busje is totaal anders dan de Mercedes dus ik wilde vooral zelf ervaren waar ik dan toch het beste gevoel bij had. Bij deze bus had ik dan ook weinig verwachtingen en was het echt een bezichtiging om voor mezelf het een en ander duidelijk te maken. Moest hiervoor dus wel even op en neer naar Lanzarote, dus op een zondagmiddag na werk met de ferry de overtocht gemaakt. Het busje stond geparkeerd en toen ik aan kwam lopen dacht ik eigenlijk meteen dat het er heel goed uit zag. En naarmate de vrouw me meer uitlegde en liet zien van het busje voelde ik mijn enthousiasme stijgen. Een heel ander gevoel dan bij de Mercedes. Het busje is een Hyundai H1, waarvan er hier duizenden rondrijden en de binnenkant hadden ze helemaal zelf verbouwd tot campertje. Het zag er super goed uit en ook de testrit voelde goed. Wel meer als een auto, dus ik miste het gevoel van een grote/oude bus wel, maar het voelde ook verstandiger en veiliger. Dus ook hierbij aangegeven dat ik erover ging nadenken en toen ik terugliep naar de ferry papa gebeld en die klonk verbaasd dat ik zo enthousiast was. Maar ik merkte dat ik eigenlijk al mijn keuze had gemaakt. Ik had geen grote bus nodig op dit moment en dit kleine busje is precies perfect. 

Op dinsdag 15 augustus was ik jarig en om eerlijk te zijn, keek ik er totaal niet naar uit. Een paar vriendinnen van hier vertrokken net voor mijn verjaardag en ik voelde me een beetje alleen. Ik had gelukkig wel vrij van werk, maar nog geen plannen gemaakt. Dat kwam achteraf heel goed uit, want ik had een mondelinge overeenkomst bereikt met de verkopers van de Hyundai en ik zou maandag weer naar Lanzarote gaan om het papierwerk te regelen en de officiële verkoop! Dat bracht ineens een heel andere dimensie aan mijn verjaardag, want dat betekende dat ik maandag na werk naar Lanzarote zou gaan, daar de verkoop zou regelen en als alles goed ging kon ik een nachtje op Lanzarote kamperen en dan op mijn verjaardag wakker worden aan zee in mijn nieuwe busje! Ik had ineens superveel zin in mijn verjaardag en ik keek uit naar een bezoekje aan de Decathlon (die hebben we niet op Fuerteventura) voor de nodige kampeerspulletjes en de IKEA (die is op Lanzarote iets groter dan op Fuerte). Vol enthousiasme ging ik de ferry op voor de oversteek en ging ik op weg naar Arrecife, de hoofdstad van Lanzarote. Eenmaal aangekomen bij de verkopers liepen we naar de Gestoria, dat is een soort kantoor waar ze de auto kunnen overschrijven op mijn naam en dergelijke. Toen dat gebeurd was en we liepen naar buiten, kwamen bij mij de zenuwen opzetten. Wat had ik gedaan, wat nou als ik een barrel had gekocht, doe ik hier wel goed aan enzovoort. Maargoed, ik kon ook niet meer terug en dat wilde ik ook helemaal niet. Maar ik moest er wel even van bijkomen en dat zorgde ervoor dat ik helaas te moe was om te kunnen genieten van mijn uitstapjes in de Decathlon en IKEA. Uiteindelijk gekocht wat ik nodig had voor mijn eerste nacht en toen kon ik naar mijn slaapplek gaan rijden, Famara. In mijn volgende blog neem ik jullie mee naar deze allereerste nacht in mijn nieuwe camperbusje!