LifewithDani

Woensdag 21 juni vloog ik terug naar Nederland! Na een relaxte vlucht vol dutjes en een luisterboek landde ik op Dusseldorf Weeze waar mama al op me stond te wachten! Dus we konden lekker snel naar de auto en naar huis. Ook al was het in Nederland al heel lang droog en warm, alles was echt super groen als je net van een vulkanisch eiland komt. Ook vond ik het heel erg druk en was het lang geleden dat ik zoveel vrachtwagens op de weg heb gezien. 

Het teruggaan naar Nederland voelde als een vakantie, omdat ik mijn werk hier ook achterliet en daar ook even rust van nodig had. Maar het voelde ook wel als teruggaan naar huis, omdat mijn familie en vrienden daar natuurlijk zijn. Ik had mezelf ook wel echt een soort deadline gesteld, als ik terug ben in Nederland dan voel ik vast wel waar ik wil wonen. Als mensen me hier op het eiland vragen of ik hier woon, dan weet ik nooit helemaal precies wat ik moet zeggen. Ja, ik heb hier een appartement en werk, maar het is ook nog maar vijf maanden en ik heb in Nederland nog dingen dus het voelt soms nog niet geoorloofd om te zeggen. Maar ik woon ook niet meer in Nederland. Ik had gehoopt dat mijn tijd in Nederland meer duidelijkheid zou brengen, dat ik echt zou voelen dat ik niet meer in Nederland wil zijn. Maar ik voelde het helemaal niet zo duidelijk en ik realiseerde me dat ik me ook heel snel weer had aangepast aan het Nederlandse leven. Mama zag dat ik het er moeilijk mee had en ze zei dat het een niet beter hoeft te zijn dan het ander, maar dat ze wel aan me zag dat ik relaxter was op Fuerte. Hierdoor kon ik de drang naar het voelen van duidelijkheid ook meer loslaten. 

Tot zover een kijkje in mijn soms-chaotische hoofd dat ook het opschrijven ervan een tikje hak-op-de-tak is. Op zaterdag ging ik mijn geliefde busje ophalen uit de stalling. Hij was nog net zo mooi als toen ik hem achterliet en hij reed ook nog net zo fijn. Ik heb meteen een lang rondje met hem gemaakt zodat ook de accu weer een beetje kon opladen na zo lang stil te hebben gestaan. Maandag zou ik namelijk gaan kamperen! De allerlaatste keer kamperen want ik heb het moeilijke besluit genomen om mijn busje in de verkoop te doen. Ik was er ondertussen wel over uit dat ik nog wel geruime tijd op het eiland zal blijven en om mijn busje weer zo lang stil te laten staan is heel erg zonde. Het idee om mijn bus naar Fuerteventura te halen was bij nader inzien vrij onhaalbaar helaas. Dus nog even lekker in Nederland op de camping en gelukkig was het heerlijk weer! We stonden op een natuurkampeerterrein vlakbij de Biesbosch, het was daar echt heerlijk rustig en we hadden vrij uitzicht. Waar ik de hele tijd gedacht heb dat ik uitkeek op het water, bleek dit stuk van de Biesbosch droog te liggen en was het dus helemaal geen water wat ik zag. Helaas was ik wel de gasfles vergeten, dus moesten we improviseren voor het avondeten. Gelukkig konden we een barbecue lenen en hebben we alsnog heerlijk gegeten. Het was een soort vakantie in mijn vakantie en ik heb er ontzettend van genoten. Tussen het groen, lekker veel buiten en heel erg genieten van mijn fijne bus. Aan de ene kant was het goed om nog een keer weg te gaan, aan de andere kant deed het me ook heel erg beseffen wat voor een perfecte bus ik heb en hoeveel mooie dingen ik beleefd heb. Dit maakt het wel extra moeilijk om hem in de verkoop te zetten. Ik zou graag een busje op het eiland willen kopen en ben ook al een beetje op zoek, maar omdat ik alles vergelijk met wat ik nu heb valt het toch allemaal een beetje tegen wat er daar te koop is. Hopelijk komt er een buitenkansje op mijn pad en ben ik daar net zo blij mee. 

Verder heb ik natuurlijk veel afgesproken met vrienden, heb ik een nieuw paspoort, is mijn gebit gelukkig weer goedgekeurd bij de tandarts, heb ik weer hagelslag en bolognese chips gegeten, is mijn haar eindelijk weer geknipt en ben ik nog naar Wish geweest! Wish vond ik vorig jaar heel erg leuk en ik had zin om op slechte Nederlandse guilty pleasures te dansen. Misschien ben ik te oud, ben ik zulke festivals niet meer gewend, maar ik vond het niet super leuk. Ben gelukkig wel nog lieve vriendinnen daar tegengekomen, dat vond ik echt het allerleukste. Maar de hoeveelheid mensen daar, de prijzen van eten en drinken en zoveel mensen onder invloed van drugs maakte het voor mij echt een minder fijne ervaring. Het optreden van de Opposites heb ik wel van genoten, maar daarna lekker naar huis gefietst! Weet ik ook weer dat ik zoiets niet hoef te missen als ik op het eiland ben. 

Mogelijk door alle drukte, het festival en het Nederlandse weer (?) ben ik de laatste daagjes in Nederland ziekig geweest. Helaas heb ik dus wat plannen voor de laatste dagen moeten schrappen en daar baalde ik wel heel erg van. Woensdagochtend vroeg zou ik weer vliegen en ook al voelde ik me echt niet fit, ik wilde wel graag weer naar Fuerte. Ik probeerde me voor te stellen hoe het zou zijn als ik niet fit op Fuerte zou zijn en zou moeten vliegen, waarschijnlijk had ik dan eerder gedacht dat ik maar beter niet kon vliegen. Het was heel erg druk op het vliegveld en natuurlijk werd ik weer extra gecontroleerd bij de security. Na nog een laatste zwaai naar mama vertrok ik weer. De vlucht was echt verschrikkelijk omdat ik dus niet fit was. Ik boek eigenlijk altijd een stoel bij het raam, maar nu moest ik dus steeds aan de mensen naast me vragen of ik eruit mocht omdat ik steeds misselijk werd. Een vlucht heeft nog nooit zo lang geduurd, heb nog nooit zo lang op de wc daar verbleven zodat ik niemand lastig viel en ik voelde me heel alleen. Toen we eindelijk geland waren gingen ook alleen de voorste deuren open, dus moest ik ook nog lang wachten tot ik eindelijk uit dat vliegtuig kon. Gelukkig was mijn bagage er wel snel en heb ik toen een taxi naar huis gepakt zodat ik zo snel mogelijk mijn bed in kon. Tijdens de rit naar Corralejo had ik wel een paar momenten dat ik dacht ‘oh wat is het hier toch mooi’ maar ik wilde vooral zo snel mogelijk naar huis. De hele woensdag heb ik dus in bed doorgebracht en donderdag moest ik weer gaan werken. Ik heb altijd spanning als ik weer moet beginnen en zeker nu omdat ik bang was dat ik dingen niet aan zou kunnen. Maar het viel gelukkig mee en ik merkte dat er een heel goede sfeer nu in het hostel hangt door nieuwe vrijwilligers. Dus dat was heel fijn!

Inmiddels ben ik weer bijna een week hier en dat voelt goed. Afgelopen weekend heb ik op de northshore gekampeerd met mijn huisgenoten en daar echt van genoten. Ik voel dat ik weer met nieuwe energie op het eiland ben en er zitten veel dingen in mijn hoofd waar ik mee aan de gang wil. Ik heb voorlopig geen plannen voor vakanties en lekker de rust en de tijd om hier aan de slag te gaan.