LifewithDani

En zo is het ineens mijn laatste week in Nederland. Vanaf nieuwjaar ging de tijd ineens heel snel, ook al ben ik denk ik nog nooit zo bewust een nieuw jaar ingegaan. In alles voel ik dat dit een jaar gaat worden vol grote veranderingen. Zonder vaste baan, mijn vertrek naar het buitenland, de tijd die ik mezelf geef om te groeien en meer vrijheid in mijn leven. En zonder sneeuw, ik vond het best leuk om toch nog heel even mee te mogen maken, maar ik zal het zeer zeker niet gaan missen. 

De laatste weken stonden echt in het teken van voorbereiden, inpakken, dingen afronden en afscheid nemen van mensen. Op mijn werk heb ik veel afscheid moeten nemen van mensen die al jarenlang bij mij kwamen en dat vond ik soms echt wel heel moeilijk. Ik heb er 6,5 jaar gewerkt en sommigen kwamen ook al echt al die jaren bij mij voor de behandeling. Ik had daarom een bedankt-kaartje gemaakt en geschreven en ik vond het heel fijn dat ik die aan ze kon geven. Heb ontzettend lieve woorden en kaartjes mogen ontvangen en dat heeft me echt geraakt. Verder ben ik nog door een collega verwend met een lunch en heb ik op mijn laatste werkdag van andere collega’s nog iets lekkers gekregen en een mooi bloemetje. Dat vond ik ook echt heel erg leuk. Het voelt nog heel erg gek dat dat hoofdstuk nu is afgesloten. Heb nog wel echt een tijdje gehad dat ik heel erg het gevoel had dat ik op m’n werk aanwezig moest zijn. Het besef dat ik geen podotherapeut meer ben is er nog niet helemaal.

Sowieso vind ik deze laatste weken moeilijk te omvatten. Ik heb zo lang uitgekeken naar dit moment, de weken en dagen afgeteld en nu het bijna zover is voelt het echt heel gek. Het wordt nu ook steeds spannender en ik raak soms een beetje kwijt waarom ik dit ga doen (terwijl ik dat natuurlijk heel goed weet!). Toch de spanning en het onzekere wat me dan gaat overheersen. En ergens is dat ook logisch, een van de doelen van mijn vertrek is ook om meer zelfvertrouwen te ontwikkelen, maar daarvoor moet ik wel eerst in het diepe duiken. Of zoals mijn papa zei op mijn uitzwaaifeestje: ‘je kunt altijd terugkomen, maar je moet eerst weggaan voordat je terug kúnt komen.’ 

Over mijn uitzwaaifeestje gesproken, wat was dat een geweldige avond. Ik geef nooit feestjes, dus vond dit natuurlijk ook weer hartstikke spannend. Ik ben echt overweldigd door alle lieve kaartjes en cadeautjes en iedereen die de moeite nam om te komen. Op een gegeven moment werden de shotjesbar en de dansvloer geopend en hebben we zelfs nog een polonaise door het huis gemaakt. Toch nog een klein beetje carnaval meegepakt! 

In huis ben ik echt als een malle bezig geweest met opruimen. Het grootste gedeelte heb ik ook al helemaal klaar, nu vooral nog dingen die ik deze week nog nodig heb of die weggebracht moeten worden. Ik merk dat ik het ook heel bevrijdend vind om zoveel spullen weg te kunnen doen. En vooral weggeven vind ik heel fijn, iets waar ik de komende tijd niks aan heb geef ik graag aan iemand anders die er blij mee is. Vorige week is mijn oude schoolfiets opgehaald, zo’n fiets die je op je elfde krijgt voor de middelbare school en die nu al jaren stond te verstoffen in mijn schuurtje. Een man wilde die fiets wel komen ophalen, dus die heeft hem achterop zijn auto gezet en ik ben weer naar binnen gegaan. Een minuut later zie ik die auto met mijn fiets achterop voorbij rijden en ik krijg ineens een mega besef momentje dat dit mijn middelbareschoolfiets is die nu zomaar met iemand anders meegaat. Dat was echt even een moment om te realiseren dat ik best wat meer stil mag staan bij de spullen die waardevol voor me waren. Aan de andere kant vind ik het ook een heel fijn gegeven dat spullen me niet zoveel doen en dat ik niet zoveel nodig heb. 

Ondertussen heb ik ook mijn koffer vast naar mijn slaapkamer gehaald. Ik had grotendeels al uitgezocht welke kleding ik mee wilde nemen naar Fuerteventura en dat bleek toch iets meer dan ik dacht. Heb ik het net nog over minimalistisch leven :’). Ik ben wel selectief en iets waarover ik twijfel neem ik niet mee. Ik probeer in alle reizen die ik maak altijd (ver) onder het maximale bagagegewicht te zitten, want dat vind ik een sport. Ik weet alleen nog niet of me dat met deze reis gaat lukken, want stiekem komt er toch meer bij kijken als je je leven in een koffer wil gaan stoppen. Zaterdag weet ik meer, want dan is het tijd om mijn huis te verlaten! De komende dagen wil ik hier thuis nog alles helemaal poetsen, zorgen dat mijn spulletjes allemaal het huis uit zijn, zorgen dat alles gewassen is en dat mijn huis klaar is voor haar nieuwe bewoner. 

Komende zondag vlieg ik naar Fuerteventura en zal dan meteen mogen verblijven in het hostel waar ik ook ga werken. Twee meiden die ik ken van mijn eerdere vakanties in Corralejo zijn komende week ook weer op het eiland, dus dat is alvast heel erg fijn! Ik heb ook heel erg veel zin om de mensen in het hostel te leren kennen en meer te leren over hoe en wat ik daar precies ga doen. En ik heb heel erg veel zin om volgende week weer in mijn favoriete tapasbarretje te kunnen zitten, op het strand te kunnen lopen, maxibon cookie ijsjes te kunnen eten, boodschapjes doen bij de hiperdino en mijn Spaans te oefenen.