LifewithDani

Maar waarom wil ik dan zo graag naar het buitenland? Wat is er daar beter dan hier? Is het niet een soort van vlucht? Wat nu als het toch niet bevalt? Vind ik daar wel werk en kan ik rondkomen? Kan ik ook nieuwe vrienden maken? Stel nu dat ik me eenzaam ga voelen?

Een paar van de vragen die ik mezelf gesteld heb en die vaak nog door mijn hoofd heen gaan. Op sommige vragen kan ik nu ook nog geen duidelijk antwoord geven, want ik heb het nog niet ervaren. Dus alleen door het te gaan doen, door naar het buitenland te vertrekken, kan ik mezelf duidelijkheid geven op al deze vragen in mijn hoofd. Ontzettend spannend, want ik ben eigenlijk iemand die graag alles van tevoren weet. En iemand die duizend beren op de weg ziet staan. Maar ook iemand die vindt dat ze haar dromen achterna moet gaan. 

Op de vraag waarom ik dan zo graag naar het buitenland wil kan ik wel een antwoord geven. Zelfs meerdere antwoorden, gebaseerd op mijn gevoel en op mijn verstand. Ik zal het met gevoel beginnen. Ik ben een zomerkind, altijd al geweest. Ik hou van de zon, de warmte, vakanties in het zuiden en ik vind de winter maar niks. Dat het zo vroeg donker wordt, het grijze, regenachtige weer, de kou en zo kan ik wel doorgaan. Als iemand aan het einde van de vakantie zei: ‘goh, ook wel lekker om morgen weer thuis te zijn’, dan snapte ik dit nooit. Ik heb meermaals mogelijkheden bekeken om langer ergens te kunnen blijven en ik vond vakanties eigenlijk altijd te kort. Ook het enthousiasme over wintersport heb ik nooit helemaal gesnapt, want waarom zou je naar de sneeuw op vakantie gaan als je ook naar een warm land kunt? Overigens dus nooit op wintersport geweest, mede om deze reden, dus ik heb ook geen moeite gedaan om de wintersporters te begrijpen;). 

Als ik terugkwam van zo’n vakantie viel ik thuis ook vaak in een zwart gat. Ook al had ik alle beste bedoelingen om het gevoel van vakantie vast te houden, dit lukte vaak niet. En dat is ook niet gek, want vakantie is vakantie en thuis is het werkende leven. Dat werkende leven was helaas ook niet iets waar ik veel energie van kreeg of wat me echt gelukkig maakte. Een paar jaar geleden zette ik voor de eerste keer voet op Fuerteventura. Een van de Canarische Eilanden en bekend om de goede surf. Ik had een hotel uitgezocht (vooral op de naam, want Surfing Colors klinkt toch als het hotel waar je moet zijn) en beneden in het hotel zat de surfschool. De route van het vliegveld naar Corralejo laat je een deel van het eiland zien en dat is voornamelijk vulkanische grond. Weinig begroeiing, weinig bos en veel bruine grond. Maar het eiland had meteen mijn hart gestolen. Ik kan het niet precies uitleggen, maar ik vond het geweldig. Elke keer als ik daarna terugkwam en ik stapte uit het vliegtuig, voelde het echt als thuis. Als ik door de straten van Corralejo liep, voelde het als thuis. Als ik mijn rondje door de supermarkt deed, voelde het als thuis. Als mijn thuis en alles wat ik nodig heb. 

Dan door naar het antwoord vanuit mijn verstand. Mijn brein dat vaak overuren maakt en alles overdenkt en piekert en twijfelt. Dat verstand dat steeds meer naar mijn gevoel probeert te luisteren. Vanuit dat verstand wil ik in het buitenland wonen, omdat ik niet wil leven om te werken. Omdat ik niet iedere ochtend net als iedereen in de file wil staan, een veel te duur huis wil kopen, doen alsof je alles voor elkaar hebt, waar alles steeds maar meer en beter moet, alles gericht is op succes en carrière maken en dat alles is gewoon niet echt mijn ding. Ik wil vrij zijn, ik wil spontaan iets kunnen afspreken, ik hoef geen doorzonwoning met 1,7 kind. En gezien de stijgende gasprijzen, de onvrede en de oorlog lijkt het me ook fijner om op een zonnig eiland te zitten ;).