LifewithDani

Ken je dat verhaal van dat meisje dat wilde gaan kamperen in Cofete om van de rust en stilte te genieten? Nee? Lees vooral verder.

Cofete is een strand in het zuiden van Fuerteventura en het staat bekend als een van de mooiste stranden van het eiland. Kilometers lang strand, grenzend aan de bergen van de Pico de Jandía, ruige golven en vooral heel veel rust. Om Cofete te bereiken moet je zo’n 20 km over onverharde wegen rijden. Het eerste stuk is goed te doen, maar op een gegeven moment ga je de bergen in en wordt de weg steeds slechter. Flinke kuilen, losse keien, smalle wegen en de afgrond naast je is het een flinke uitdaging om Cofete te bereiken. Ik zat gespannen achter het stuur, maar ik was ook extreem aan het genieten. Zeker toen ik op een gegeven moment een heuvel opreed en het uitzicht op Cofete zag, wat echt heel erg spectaculair was. 

Na ongeveer 1,5 uur offroad bereikte ik het strand en de parkeerplaats van Cofete en besloot ik iets verder door te rijden omdat ik daar meer campertjes zag staan. En ook om de volgende ochtend in de rust wakker te kunnen worden ipv midden op een parkeerplaats. Helaas maakte ik daar een verkeerde inschatting en kwam mijn auto vast te zitten in het zand. Omdat hulp vragen nu niet echt mijn sterkste punt is, ben ik eerst zelf begonnen met zand wegscheppen en ruimte creëren om een paar matten onder mijn wielen te leggen. Helaas was dit niet genoeg en moest ik toch echt naar iemand toe om hulp te vragen en deze man was gelukkig heel erg bereid te helpen. Hij zei ook dat ik niet de eerste was die dag, dus dat stelde ook weer wat gerust. Samen met deze man en nog iemand anders die kwam aanlopen hebben ze me uit het zand geduwd en was ik weer op de harde ondergrond gelukkig! Alleen, toen merkte ik al vrij snel dat mijn remmen het niet meer deden zoals voorheen. Ik schaamde me natuurlijk al dat ik vast zat in het zand, dus ik durfde niet aan deze mannen aan te geven dat mijn rem het niet meer deed en ik hoopte dat ik het zelf mis had. 

Natuurlijk wel even papa gebeld voor tips en mijn bus een stukje verplaatst, maar helaas zonder goed werkende remmen. Had ergens gehoopt dat ze gewoon eventjes een beetje rust nodig hadden en het dan wel weer zouden doen.. Mijn plan was om sowieso een nachtje in Cofete te overnachten, dus ik besloot het remprobleem maar gewoon even te laten voor wat het was en te genieten van de omgeving. Helaas was dit iets makkelijker gezegd dan gedaan, want ik had ontzettend veel stress over de bus. En ik was ook gewoon heel boos en teleurgesteld dat er weer iets mis was en al helemaal op deze locatie. Want hoe kwam ik hier in hemelsnaam weer weg? Die vraag hield me de hele tijd bezig.

Uiteindelijk toch maar mijn bikini aangetrokken en een duik in zee genomen om even spreekwoordelijk de zorgen van me af proberen te spoelen. Hierna ben ik lekker met een boek op het strand gaan liggen en de zon langzaam onder zien gaan. Maar, alsof de dag nog niet erg genoeg was, zag ik een ander busje vlak voor mij parkeren. Echt, in mijn voortuin en mijn uitzicht was weg. Ik overdrijf natuurlijk lichtelijk nu, maar feit is wel dat er heel veel plaats was en dat ze precies schuin voor me gingen staan. Ook werd er met een drone gespeeld boven m’n hoofd en hadden zij het natuurlijk heel gezellig, maar was de stilte waarvoor ik hierheen kwam en m’n auto stuk had gereden ook weg. 

Genoeg geklaagd nu, ik begon trek te krijgen en besloot wat eten voor mezelf klaar te maken. Ik had van thuis een pasta meegenomen en ik besloot die te koken en met wat pesto te eten. Ik heb een gasstelletje met één pit, dus ik ben nog een beetje zoekende in wat ik daarmee kan klaarmaken. De zon was ondertussen onder en het werd langzaam steeds donkerder. Biertje erbij en ik was lekker in de relax modus in mijn busje. Ik was er vooral op aan het wachten wanneer het echt donker zou zijn om naar de sterren te kunnen kijken. Gelukkig was het die avond heel helder, want Cofete ligt zo afgelegen dat er geen lichtvervuiling is en je dus heel goed sterren kunt kijken! 

Dag 2

Vroeg wakker en nog even proberen te negeren dat ik met een probleem zit. Toen ik merkte dat het zonnetje lekker door kwam heb ik de deuren geopend en m’n bed weer opgeruimd zodat er weer wat ruimte in m’n bus was. Ik hoorde wat rumoer en zag dat er een auto vastgereden was in het zand. En niet zo’n beetje ook, dan viel het bij mij echt nog wel mee. Samen met een paar anderen hebben we deze auto uit het zand geduwd en raakte ik daarna in gesprek met een vrouw. Ik vertelde haar wat er aan de hand was en op haar advies heb ik mijn auto verplaatst naar de andere parkeerplaats. Was dus meteen een test of mijn remmen op magische wijze weer hersteld waren, maar dat was helaas niet zo.  Gelukkig kwam ik niet opnieuw vast te zitten in het zand, dus dat was wel fijn. Alleen die remmen waren wel echt een groot probleem, want met geen mogelijkheid kon ik zelf terug naar de bewoonde wereld rijden. Na een flinke huilbui en een ´ik verkoop deze auto´ mezelf opgeraapt en de verzekering gebeld. Die zeiden dat ze een sleepwagen gingen sturen en dat het ongeveer 40/45 minuten ging duren. Dat vond ik vrij optimistisch klinken en had er daarom ook niet al te veel vertrouwen in. Heb daarna nog een keer gebeld om na te vragen of er echt een sleepwagen onderweg was en dat werd weer bevestigd. Achteraf wisten deze mensen van de verzekering natuurlijk niet waar of wat Cofete was, dus een paar uur later werd ik eerst gebeld dat ze op een verkeerde locatie stonden en daarna dat de sleepwagen niet naar mijn exacte locatie kon komen. Ondertussen was ik ook in gesprek geraakt met een andere man die me ook probeerde te helpen waar hij kon. Hij dacht dat hij remvloeistof in zijn auto had liggen, maar dat was toch iets anders en hij heeft me geholpen toen iemand van de verzekering me in het Spaans belde. Mijn laatste optie was naar een restaurant lopen 20 minuten verderop om te vragen of ze me daar konden helpen. 

De man van het restaurant vond het maar vooral heel raar dat de sleepwagen van mijn verzekering hier niet kon komen en stuurde me eigenlijk weer weg. Ik heb hier geleerd om een beetje aan te blijven dringen en zodoende werd ik naar iemand anders gestuurd en die man heeft zijn contact gebeld. Deze konden me gelukkig wel komen ophalen, maar omdat ze uit de hoofdstad moesten komen duurde het wel even. En de kosten durf ik niet meer hardop uit te spreken, maar er was geen andere manier om daar weg te komen. Uiteindelijk van deze uren wachttijd gebruikgemaakt om een stukje te wandelen en op het strand te liggen. Het was intussen al tegen 16u in de middag en de zon zou over twee uur onder gaan. Ik bereidde me voor op een lange avond, dus ben ik alvast aan mijn avondeten begonnen en mijn bus rijklaar gemaakt. En iets na half zes waren daar eindelijk mijn redders in nood! Twee Spaanse mannen met een 4×4 truck en een autoambulance waar ze mijn auto op reden. In de tussentijd kon ik de mensen bedanken (Simone, Cayetano en Pepe!) die me zo hadden geholpen en toen was het tijd om te gaan. De zon ging al onder toen we de parkeerplaats verlieten en dat zorgde eigenlijk wel voor een prachtig uitzicht. Ik was heel erg moe en gebroken en ik baalde vooral zo erg dat ik zo mijn terugtocht moest doen. Gelukkig waren deze twee ruige mannen heel erg aardig en probeerden ze me op mijn gemak te stellen. 

Na een rit van ongeveer 1,5 uur waren we weer in de bewoonde wereld en werd ik gedropt bij de haven van Morro Jable waar ik mijn verzekering kon bellen dat ze me daar konden ophalen met de sleepwagen. Dit duurde gelukkig niet zo lang en toen kon mijn auto op sleepwagen 2 geladen worden. Deze Spanjaard had haast en reed met een flinke snelheid en al bellend richting het noorden. Toen deelde hij mee dat we nog van sleepwagen gingen wisselen, omdat hij alleen het zuiden deed. Zolang hij me niet alleen liet staan met mijn auto daar vond ik alles best op dat moment. Gelukkig kwam de andere sleepwagen al heel snel en werd mijn auto van sleepwagen 2 op sleepwagen 3 gezet. Deze man reed ongeveer de helft van de snelheid van zijn voorganger, dus ik moest ergens ook wel lachen om dit verschil. Gelukkig hoefde ik niet sociaal te doen en kwamen we langzaam maar zeker steeds dichterbij huis. De beste man heeft mijn auto op de parkeerplaats gezet, me verzekerd dat het wel goed kwam en rond een uur of elf ´s avonds was ik eindelijk thuis. 

Na mijn auto een dag of twee uit boosheid niet te hebben aangekeken, contact opgenomen met de mechanic om te kijken waar het probleem zat. Er blijkt een remleiding kapot te zijn en dit moet vervangen worden. Geluk bij een ongeluk is hierbij dat ik niet voor niets weggesleept ben, want dit is niet iets wat tijdelijk even gemaakt kon worden toen ik in Cofete was. Dus opgelucht dat ik niet voor niets al die kosten heb gemaakt. Nu is het wachten op het vervangende onderdeel en kan ik hopelijk snel weer op weg.