LifewithDani

Ik had mijn vorige blog nog nauwelijks geplaatst en ik kreeg een appje van de manager van een surfhostel in Corralejo, Fuerteventura dat ik daar vanaf februari mag komen werken! Daar ben ik echt superblij mee, want het is op mijn lievelingseiland in het stadje waar ik zo graag kom. 

De afgelopen tien jaar heb ik als podotherapeut gewerkt en nu ga ik dus compleet iets anders doen. Zoals sommigen van jullie misschien wel weten, ben ik vorig jaar uitgevallen op mijn werk. De afgelopen maanden was ik weer aan het opbouwen, maar die droom die ik al zo lang heb kwam steeds vaker terug. Zeker na mijn vakantie in Frankrijk van deze zomer, waar ik drie weken in een surflodge heb mogen doorbrengen, bevestigde voor mij dat het tijd was voor iets nieuws. Tijd ook om de ruimte en een andere omgeving te hebben om aan mezelf te werken. Ik heb de laatste maanden in Nederland echt al stappen hierin gezet, maar ik merk dat ik heel snel weer vast zit in het snelle, hectische Nederlandse leven wat mij gewoon niet zo goed bevalt. ‘s Ochtends met zijn allen achter elkaar in een auto op de weg stilstaan om naar ons werk te gaan en in de avond weer precies hetzelfde. Natuurlijk zal ik ook op Fuerteventura moeten werken en een inkomen genereren, maar ik denk echt dat het anders kan. En dat ga ik proberen. Om te beginnen ga ik dus werken in een surfhostel, waarbij ik in een internationaal team terecht kom.

Het werk bestaat uit klusjes in en rondom het huis, schoonmaken en receptiewerkzaamheden. Iets compleet anders dus, maar wel wat ik nu op dit moment nodig heb in mijn leven. Voornamelijk bezig zijn met mijn handen, praktische klusjes uitvoeren en mensen helpen. Ik mag in het hostel verblijven dus ik hoef ook nog niet op zoek naar woonruimte wat ook heel prettig is. (Huur)huizenmarkt op Fuerteventura is momenteel ook erg lastig, dus dat komt goed uit.

Op mijn werk ben ik nu voorzichtig aan het vertellen aan mijn patiënten dat ik half januari ga stoppen als podotherapeut. Sommigen zie ik al zes jaar regelmatig in de praktijk en er zijn er gewoon een aantal bij die me echt nauw aan het hart liggen. Dat vind ik wel heel erg lastig, want voor hen komt dit natuurlijk wel een beetje uit de lucht vallen. Als ik dan uitleg wat ik ga doen en waarom, dan krijg ik louter positieve reacties. Ook vaak de vraag of ik dit dan echt alleen ga doen of samen met iemand, maar als ik vertel dat ik alleen ga vinden ze dat heel bijzonder. Ik zal nog vaak denken aan deze lieve patiënten. 

Terwijl ik deze blog aan het typen ben zit ik in het vliegtuig naar Fuerteventura. Ik ga nog even lekker een weekje op vakantie, veel surfen en lekker eten. Ik had deze vakantie al geboekt voordat ik de knoop had doorgehakt om voor langere tijd naar Fuerteventura te gaan. De afgelopen weken was ik zo bezig met de verhuizing, dat ik zo half deze vakantie een beetje vergeten was. Ook weer niet, want ik was ook weer heel erg aan het aftellen, maar normaal gesproken begin ik vrij op tijd met voorbereidingen voor de vakantie en dat heb ik nu allemaal last minute gedaan. Maar ook zonder gepoetst huis begint mijn vakantie vrijwel meteen als ik in de auto stap naar het vliegveld, ook al gaat de wekker om 3 uur ’s nachts. Omdat ik zo bezig ben met mijn langdurige vertrek, wil ik deze week ook zoveel doen dat ik denk dat een week hiervoor te kort is. Ik ga sowieso op bezoek bij het surfhostel waar ik ga werken, wat ik heel spannend vind maar heb er ook heel veel zin in. Ook ga ik elke dag surfen, heb ik mijn nieuwe fotocamera meegenomen om te oefenen met fotograferen en heb ik dus mijn laptop mee om aan mijn blog te werken. Vraag me af wat er allemaal van gaat komen, maar dat zie ik vanzelf.

Ik verblijf deze week in mijn geliefde hotel, waar ik nu al een jaar of vier of vijf kom. Elke keer als het vliegtuig landt op Puerto del Rosario dan voel ik me thuis. Vandaag wordt de eerste keer dat het vliegtuig landt en dat ik weet dat dit over twee maanden echt mijn thuis is. Ben heel erg benieuwd wat voor gevoel me dat gaat geven. Als ik er nu aan denk, dan verschijnt er al een glimlach op mijn gezicht.

A few moments later:

Jup, ik ben thuis. Het gevoel zit helemaal goed en ben echt onwijs blij dat ik hier ben. Het idee dat ik hier binnenkort voor een lange tijd mag blijven is echt een onvoorstelbaar fijn gevoel. Buskaartjes koop je contant bij de chauffeur voor een paar euro, de route naar Corralejo rijdt door bruin vulkaanlandschap en gaat dan ineens over in de mooiste duinen, de lucht is blauw, de zee is nog blauwer en er zijn palmbomen.