LifewithDani

Mijn baan is opgezegd, ik ben vanalles aan het regelen en uitzoeken en de deadline staat op 1 februari. Waarom 1 februari? Geen idee, die datum kwam in me op en is qua planning een mooie streefdatum. Op of rond 1 februari wil ik mijn koffer hebben gepakt en met m’n billen op het strand kunnen zitten in de zon. Dat betekent dat ik nu ook steeds meer mensen in mijn omgeving dit nieuws ga vertellen. En ik vind dat echt helemaal geweldig om te doen. Degenen die me goed kennen hadden dit ergens wel een keertje zien aankomen. Maar het is dan nog steeds leuk om te vertellen, want nu ga ik het ook echt doen! Ik ga echt in februari met een one-way-ticket naar de Canarische Eilanden en ik weet nog niet wanneer ik weer een ticket naar Nederland ga boeken. Ik merk aan mezelf dat ik ook helemaal enthousiast word als ik erover kan en mag vertellen. Ook om reacties te ontvangen als: ‘oh, echt iets voor jou’ en ‘super goed dat je deze stap neemt’ maken me ook echt heel blij. 

Ik krijg ook vaak de vraag wat ik daar dan ga doen. Hoe ga ik mijn geld verdienen en heb ik al een woonruimte? Het antwoord is eigenlijk dat ik dat nog niet weet. Vrij bijzonder voor iemand die best wel goed gaat op duidelijkheid en weten waaraan ze toe is. Maar op de een of andere manier kan ik dat nu ook heel goed loslaten. Ik vind het niet erg om een tijd in een hostel te ‘wonen’ bijvoorbeeld en met anderen op een kamer te slapen. Ik heb een groter doel voor ogen en dat is het belangrijkste. Ik sta ook open voor allerlei baantjes. Ik heb afgelopen zomer dus drie weken mogen doorbrengen in een surflodge en zoiets spreekt me heel erg aan. Het lijkt me geweldig om zo te mogen werken, onderdeel te zijn van iets en nieuwe mensen te leren kennen. Ook kwam ik een dierenopvang tegen en dat sprak me ook ontzettend aan. De hele dag buiten zijn, dieren verzorgen en bezig zijn met heel ander werk dan ik gestudeerd heb. 

Eind november heb ik nog een weekje vakantie geboekt in Fuerteventura. Ik ga deze week gebruiken om te surfen, natuurlijk, maar ook om mezelf te oriënteren op werk en op het maken van connecties. Goed rondkijken waar er personeel gevraagd wordt, met zoveel mogelijk mensen praten en een soort van netwerken en ook een beetje kijken wat er op mijn pad komt. Het is een klein stadje op een relatief klein eiland, dus je weet ooit nooit. 

Ik ben eigenlijk vooral op zoek naar iets wat een beetje buiten mijn comfortzone ligt. Zodat ik nieuwe kanten van mezelf kan ontdekken en erachter kan komen wat ik echt leuk vind om te doen. Hier in Nederland merk ik dat daar niet genoeg tijd en ruimte voor heb. Soms voelt het leven alsof ik op de automatische piloot sta en maar doe wat er van me verwacht wordt zonder al teveel bij na te denken. Dit is me de laatste tijd vaker opgevallen en dat vind ik een beetje zonde van mijn tijd. Ik wil graag een zelfstandige piloot zijn die haar eigen droomleven creëert. En in dat droomleven horen nu eenmaal palmbomen. 

Soms denk ik dat ik het allemaal een beetje te rooskleurig zie. Naast alle beren op de weg die ik altijd voornamelijk zag, maar die heb ik netjes terug naar Canada gestuurd en de rooskleurigheid is daarvoor in de plek gekomen. Dat het me allemaal gaat lukken, dat ik de beste en leukste versie van mezelf ontdek, dat ik een geweldige baan heb gevonden en daar helemaal op mijn plek ben en dat ik in de toekomst een prachtig Spaans huisje kan kopen zodat iedereen bij mij thuis op bezoek kan komen. Dat is echt mijn droomleven en ik denk dat het goed is om dit mooie ideaalbeeld voor ogen te blijven houden. Dat elke stap die ik neem en elke beslissing die ik maak me een stukje dichterbij brengt.