LifewithDani

Het gaat beginnen! Al jaren droom ik ervan om voor langere tijd in het buitenland te wonen en ergens in de afgelopen tijd heb ik deze knoop doorgehakt. Ik weet niet meer precies wanneer het was, maar het is zo’n gevoel dat ik het nu maar gewoon moet doen. Het is tijd. In deze blog wil ik jullie meenemen in dit proces en wat er allemaal bij komt kijken. 

De laatste jaren houd ik me heel erg bezig met de vraag: wie ben ik en wat wil ik nou eigenlijk? Ik ging richting de 30 en om me heen zag ik veel mensen settelen, huizen bouwen, samenwonen enzovoort. Nadat ik vijf maanden op reis was geweest naar Australië, Nieuw-Zeeland en Bali vond ik vrij snel een huurappartementje in het dorp waar ik opgegroeid ben. Iets kopen wilde ik niet, want dan zat je daaraan vast en stel nou dat ik hier niet wilde blijven? Dus ik was hartstikke tevreden met mijn huurappartement en het gevoel van vrijheid. Ik was aan het werk, ik had mijn vrienden hier en ik ging regelmatig op vakantie. Voordat ik naar Australië vertrok ben ik op surfvakantie in Portugal geweest. In m’n eentje. Had ik nog nooit gedaan, maar surfen leek me hartstikke leuk dus ik ging dat doen. En dat was dus helemaal geweldig. Ik werd stoked en sindsdien moet er iedere vakantie gesurfd worden en zoek ik zelfs m’n bestemmingen daarop uit. 

Toen kwam corona uit het niets de wereld veroveren. Het sociale leven werd stilgezet en er was veel onzekerheid. Zat ik dan in mijn appartementje. Helaas werd corona een vrij uitzichtloze situatie en verslechterde mijn mentale toestand. Een heel traject volgde, waarover ik misschien later nog wat uitgebreider wil vertellen, en het heeft de zoektocht naar wie ik ben een nieuwe dimensie gegeven. Het werd er niet per se makkelijker op, maar wel duidelijker over waar ik me het beste voel. En dat bleek niet in dit kikkerlandje van ons te zijn. 

Vroeger gingen we altijd naar de camping in Spanje en tegenover onze camping was een dorpje met mooie, grote huizen met een zwembad in de tuin. Soms stonden er weleens huizen te koop en dan liepen mijn ouders en ik daar te mijmeren over het kopen van zo’n huis en emigreren. Het is er natuurlijk nooit van gekomen, maar dat leek me toen al geweldig. En dit is eigenlijk nooit echt uit mijn hoofd geweest. In sommige periodes was ik er totaal niet mee bezig, terwijl juist in andere periodes ik al bezig was met een huis uitzoeken, een taalcursus vinden, het zoeken van een baan.. En de laatste tijd merk ik dat ik er alleen maar mee bezig ben. Zeker sinds mijn laatste vakantie in Mimizan, Frankrijk is de knop echt bijna volledig omgezet. Bijna zeg ik, want in mijn hoofd moet ik dingen altijd helemaal zeker weten en eerst alles uitgezocht hebben én ik ben niet zo goed in beslissingen nemen. Maar waar de schakelaar in mijn hoofd nog niet volledig om is, zegt mijn gevoel in alles dat ik dit moet doen. Dus ik ga dit doen en ik neem jullie mee in de volgende stappen.